blog

7 September 2017

555 kilometer hardlopen ............. - .............. hoe heerlijk is dat?

Loop je wel eens hard? Verleg je graag je grenzen? Of zou je wel eens een avontuur samen met anderen willen beleven waarvan je niet weet wat je precies tegen gaat komen en/of hoe het afloopt? Mmmh, misschien wordt het tijd mee te doen aan een estafetteloop die je in 48 uur door half Nederland leidt.

De 555 kilometer lange #socialrun heeft het namelijk allemaal in zich. Met start en finish op het Defensieterrein bij Soesterberg en het #TeGEK #festival als warm onthaal van de loopteams op zondagmiddag belooft het weer een verbroederend en fantastisch samenzijn te worden. Na 4 jaar als loper en teamcaptain kan ik er nog altijd geen genoeg van krijgen.

En ieder jaar bedenk ik me ook wel weer dat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn….

Het bijeen brengen van een team, bestaande uit 25 personen, die willen hardlopen, fietsen, koken, chauffeuren, verzorgen, navigeren en in 48 uur in toch wel primitieve omstandigheden verkeren is best onzeker. Met name de klus om alle randvoorwaarden geregeld te krijgen: de sponsoring, het huren van de campers, busjes lospeuteren die een weekend geleend mogen worden, basiskampen opzetten, het eten en drinken voor onderweg moet ingekocht, versleept en bereid worden, de route verdeeld in wisselplaatsen, kampeerplekken gezocht en afgestemd met de nodige betrokkenen. En dan ben je nog niet eens begonnen…

Maar ik moet bekennen, nog nooit was ik zo vol vertrouwen en blij met ‘mijn’ team als dit jaar. En ik wil echt niks afdoen aan de eerdere jaren! Alle edities waren geweldige ervaringen, waaraan ik met heel veel plezier terug denken en veel bijzondere herinneringen heb. Maar zoals de voorbereidingen dit jaar lopen en als ik zie hoe compleet het team is, kan ik alleen maar denken dat het nog weer voorspoediger zal verlopen.

Misschien sta ik zondagochtend 24 september om 11:00 uur in Soesterberg te trappelen tot ik volgend weer mag. Maar zover is het nog lang niet. En onderweg, en dat is nou eenmaal het mooie van zo’n groot avontuur, kan er nog zoveel mis gaan. Maar man, wat heb ik er een zin in.
Vrijdag 22 september, 11:50 uur. Het startschot klinkt. Jaaaa we zijn weer onderweg!!! Het is alsof de wind je optilt. Een storm waaraan je je het beste maar kunt overgeven. Je loopt gewoon je ziel en zaligheid achterna. En waar je komt; door de Veluwse bossen, kilometers langs de IJssel richting het noorden, tussen de landerijen in Drenthe, prachtige vergezichten over de Friese weilanden en waterpartijen of in het holst van de nacht hardlopend met je 4 hardloopkompanen fietsend naast je op de afsluitdijk. Onvergetelijk!

Och, dat startschot. Kom maar door Frank. #samensterkzonderstigma !
19 November 2014

De sinaasappel werd een citroen

Wow! De uitdaging van de 15 kilometer lange zevenheuvelenloop is door 25.385 mensen volbracht. De zevenheuvelenloop 2014 was daarmee weer een waar en groots loop spektakel. Voor mijzelf was het de vierde keer op rij dat ik deze loop, door de bossen en heuvels ten zuiden van Nijmegen, uitliep. De drie keren hiervoor wist ik telkens mijn parcoursrecord aan te scherpen. Dit jaar 'moest' dan de grens van 1:00 uur worden geslecht...

 

Al maanden staat het evenement in mijn agenda genoteerd en heb ik, mede door enkele coachingstrajecten, ook meer dan genoeg kilometers per week gemaakt. Toch strandde ik en mijn ego ditmaal op ruim 2 minuten van mijn streven naar een tijd onder het uur. De 1:02:11 leverde me een 1253ste plaats op in het totale eindklassement.

 

Natuurlijk zijn er er genoeg redenen aan te wijzen die het niet behalen van mijn doelstelling zouden kunnen verklaren. Te weinig getraind op wedstrijdsnelheid, te weinig rust in de laatste week, een sinaasappel eten 45 minuten voor de start en zo kan ik nog wel wat redenen achterhalen.

Toch wil ik hierover niet te lang uitweiden. Het is volgens mij ondergeschikt aan de vraag hoe ga je om met teleurstellende resultaten? En teleurstellingen in het algemeen?

 

Wat voor mijn gevoel meeweegt is te weten dat ik er tijdens de race alles aan gedaan heb. Ik heb er niet de kantjes van af gelopen. Dat maakt dat ik mezelf niks kan verwijten wat betreft mijn inzet. Er zat op dat moment gewoon niet meer in...

Toch wil ik er wel iets meer uithalen, dan enkel te weten dat mijn loopvoorbereiding misschien niet optimaal was.

 

Iedere prestatie die met overgave wordt geleverd verdient alle lof, op welk niveau dan ook! Wat dat betreft mag ik trots zijn dat ik inmiddels al vier keer de 15 kilometer lange zevenheuvelenloop volbracht heb. En wat dat betreft verdienen alle lopers, van de nummer 1 tot en met de nummer 25.385 lof om wat zij gedaan hebben.

 

De teleurstelling van het niet behalen van mijn doelstelling kan zowel relativerend als motiverend werken. Het maakt mij realistisch doordat ik me afvraag of ik voor mijzelf de lat niet te hoog leg? Wil ik niet te veel tegelijk? Is het antwoord ja, dan kan dit mij helpen om te aanvaarden dat ik ook tevreden mag zijn met wat wel gelukt is: “Ik heb mijn best gedaan, ben trots op het uitlopen van het evenement en kan het, als ik wil, volgend jaar opnieuw proberen.”

 

Mocht ik tot de conclusie komen dat de doelstelling wel haalbaar is en ik dit ook wil bereiken, kan ik de opgedane kennis en ervaring gebruiken om mijn aanpak aan te scherpen. Mijn motivatie wordt in dat geval versterkt.

Ik kan de ervaring echter ook gebruiken om een andere doelstelling te kiezen. Bijvoorbeeld: “Ik weet dat ik de zevenheuvelenloop kan uitlopen, de volgende keer wil ik meer om me heen kijken en 'stil staan' bij het parcours, de toeschouwers en mijn medelopers. Waarnaar streven zij bij het lopen? Waarom doen ze mee aan de zevenheuvelenloop? En wat is hun doelstelling bij dit evenement?”

 

Het kan zijn dat ik daar volgend jaar wat meer op ga letten. Maar het kan ook zijn dat mijn ego dan echter weer groter is dan mijn sociale interesse. Dan ga ik gewoon opnieuw proberen om onder het uur te lopen. Ik moet nog even een keuze maken... gelukkig heb ik daar nog een jaar de tijd voor.

11 September 2014

De Olympische gedachte

Ondanks dat winst, zeker in de sport, een belangrijke doelstelling is, (her)kennen veel mensen gelukkig de uitspraak “Deelnemen is belangrijker dan winnen”. Ook stichting Socialrun heeft dit gedachtengoed vertaald naar een bijzonder sportevenement: een estafetteloop van 555 kilometer in ruim 48 uur.

Heel kort samengevat gaat het om een geweldige reis, een avontuur, een logistieke uitdaging en vooral ook een grote, fysieke opgave waarbij al hardlopend noordelijke Nederland wordt doorkruist. Het doel van de evenement is om aandacht te vragen voor de maatschappelijke positie van mensen die te maken krijgen met een psychiatrische aandoening.

 

Het stigmatiseren van mensen met een psychiatrische aandoening is diep in onze maatschappij verankerd. Ik denk dat dit onder andere voort vloeit uit onze drang om efficiënt en resultaatgericht te kunnen werken. Vooral in het bedrijfsleven is deze tendens logischerwijs sterk aanwezig. Het labelen van zaken, maar ook mensen, maakt het mogelijk om snel en ongenuanceerd de wereld in te delen en te beoordelen of iets voldoet aan onze normen.

Een kind dat zich atypisch gedraagt, moeilijk contact maakt en veel structuur nodig heeft krijgt bijvoorbeeld al snel het label 'autisme' opgeplakt. Uitpluizen vanwaar het gedrag precies vandaan komt, laat staan het accepteren dat we van elkaar mogen verschillen kost vaak te veel tijd en moeite.

Want: “We moeten vooruit, er moet gewerkt en gepresteerd worden!” En hoe kunnen we ook iemands hele bestaan, zijn persoonlijkheid, zijn leven goed beschrijven, zonder iemand ergens tekort te doen?

Ondanks dat een label opplakken een stuk sneller en makkelijker is (en het levert misschien ook wel geld en een bijbehorend protocol op dat we kunnen hanteren) denk ik toch dat we vaker zouden moeten proberen om iemand niet meteen te veroordelen. Daarmee zet je iemand namelijk vast “Jij bent nu eenmaal een autist” en daarmee beperk je degene in zijn/haar vrijheid om ten volle mens te kunnen zijn.

 

Dat we doorslaan in onze drang tot labelen, lijken veel mensen zich steeds meer te realiseren. De discussie over het toenemende aantal jongens met de diagnose ADHD is al jarenlang een terugkerend vraagstuk. En de uitgaven van de nieuwe DSM V, het handboek van de psychiatrie, in 2013 werd ook vanuit het vakgebied uitgebreid bediscussieerd. Het toenemende aantal stoornissen of diagnoses maakt dat bijna iedereen namelijk wel ergens onder te verdelen valt.

Zie bijvoorbeeld het artikel op de website van het vakblad voor sociale en pedagogische beroepen.

 

De mensen die geworsteld hebben of nog altijd worstelen met een psychiatrische ziekte worden veroordeeld doordat zij vereenzelvigd worden met hun ziekte. "Iemand is een autist, borderliner of depressief". Terwijl we altijd meer zijn dan onze ziekte en tekortkomingen.

Alleen al door te stellen dat iemand autisme, een depressie of een persoonlijkheidsstoornis heeft maakt dat er meer ruimte over blijft voor de ander om ook zijn/ haar eigenheid te laten zien. We kunnen rekening houden met het anders zijn, de ziekte, maar daarnaast zouden we moeten proberen om te kijken naar de wensen en mogelijkheden in ieder van ons.

 

Ook het taboe om over pyschische dan wel psychiatrische problemen te praten maakt dat er vaak weinig steun en begrip is voor mensen die hiermee worstelen. Op de website van de stichting 'Samen sterk zonder Stigma' kun je hiervan enkele voorbeelden lezen.

Vereenzaming en een beperkt sociaal netwerk zijn dan ook op de lange termijn vaak één van de lastigste gevolgen van psychiatrische problematiek.

 

Een ander bijkomend nadeel van de labels is dat we gewend raken aan een begrippenkader waarvan lang niet iedereen weet wat er precies onder verstaan wordt. En toegeven dat we iets niet direct begrijpen wordt over het algemeen eerder als een zwakte dan als een mogelijkheid gezien.

En dat een eenmaal geplakte sticker moeilijk te verwijderen is, is niet alleen letterlijk zo. Want je visie aanpassen en eigen mening herzien vraagt veel zelfbewustzijn, tijd en aandacht. En laten dit nu juist zaken zijn die onze huidige maatschappij makkelijk ondergesneeuwd raken.

 

Er zijn gelukkig al verschillende initiatieven die zich ten doel hebben gesteld om aandacht te vragen voor mensen die kampen met de sociale gevolgen van een pyschische aandoening.

Als runningtherapeut vind ook ik het belangrijk om met een open blik en een ontvankelijke houding de wereld tegemoet te treden. Hardlopen is hiervoor overigens een uitstekende leermethode. Terwijl je loopt kun je namelijk niet anders dan de wereld nemen zoals die op je af komt, of het nou om het weer gaat, de mensen of dieren onderweg of je lijf dat tegenstribbelt als het een keer niet zo lekker gaat. Je loopt, of dat nu snel of langzaam is, een marathon of een blokje om, je doet het en dat is pure winst.

 

Daarom onderschrijf ik ten volle de slogan van de Socialrun:

“Meedoen is winnen!”

20 June 2014

over motivatie...

Soms ben je niet vooruit te branden. Niet in gedachten, niet in hetgeen je zou moeten doen, laat staan in hetgeen je zou willen doen. Iedereen kent het, het gevoel van rusteloosheid en opzien tegen de berg die voor je ligt.

Een berg die niet te overzien is, waardoor je op het moment zelf niet weet waar je moet beginnen en waar je echt zin in hebt. Maar de wereld draait door, er moet gewerkt worden, geld verdient, het gras gemaait, het vuilnis buiten moet worden gezet, mails beantwoord en de stapel kranten die half gelezen ligt te wachten.

 

Het is wat oppervlakkig en klinkt wat simplistisch, maar misschien helpt een kop koffie, een net binnen gekomen mail die je direct kunt beantwoorden, het luisteren naar muziek, een interessant artikel in de krant of gewoon even stil naar buiten staren. Voor je het dan in de gaten hebt, is je aandacht afgeleid, komt de inspiratie stiekem tot je, heb je alweer een klein, eerste doel te pakken.

Een gedachte die aan komt waaien maakt dat je een eerste regel op papier zet van een artikel dat al even ligt te sluimeren. Je staat op en komt in beweging, je voelt de energie borrelen en de wil om door te gaan en te aan te pakken door je aderen stromen.

 

Zo gaat het vaak genoeg met hardlopen. Het gebrek aan motivatie om de eerste stap buiten de deur te zetten is zelfs de wereldkampioen waarschijnlijk niet vreemd. Maar het helpt om soms niet na te hoeven te denken, maar gewoon te doen wat je je had voorgenomen.

Dat we niet genoeg motivatie zouden hebben als we ergens geen zin in hebben is namelijk onzin. Er zijn gewoon te veel andere mogelijkheden, de keuzestress belemmert je in een streven naar iets dat achter de horizon verscholen ligt.

Dus wil je hardlopen, om wat voor reden dan ook, zet dan die hardloopschoenen gewoon klaar, plan je training in en GA als het moment daar is! Ik ben heel benieuwd waar je achter komt, of en hoe lang het ongemotiveerde gevoel stand houdt, of welke andere drempels je ervaart ....

  Laat het me weten! Succes
3 April 2014

Mijn 1ste Marathon

Ruim 6 maanden geleden liep ik mijn eerste marathon, voornamelijk over de dijken langs de Maas en de Waal. Op mijn 31ste verjaardag (1-9-2013) wilde ik mijzelf deze ervaring kado doen en het startpunt van mijn eigen onderneming niet alleen in woorden, maar ook in daden markeren.

De marathon leek mij hiervoor een uitstekende gelegenheid. Een logische, maar vooral ook uitdagende start om het hardlopen in zijn vele facetten nog beter te leren kennen.

 

Het idee voor het lopen van een marathon had ik al langer, maar verder dan “ooit wil ik wel een keer een marathon lopen” ging dit niet. Soms hebben we echter gewoon een zetje nodig, een aanleiding om de daad bij het woord te voegen.

 

Bij het stellen van een ver weg gelegen doel is het vaak ook niet meteen duidelijk hoe de weg daar naartoe zal zijn. Aan een marathon gaat doorgaans toch een half jaar voorbereiding vooraf. Er is dus wel enig doorzettingsvermogen en ondernemingskracht nodig om die afstand te kunnen volbrengen. Voor mij zag ik hierin ook meteen de parallel met het starten van mijn eigen onderneming als runningctherapeut en -coach. Een proces waarin ik nog aan het begin sta en de uitdagingen veelal onbekend zijn. Dus vertrouw ik vooral op mijn goede moed en sportieve enthousiasme om de stoute hardloopschoenen gewoon aan te blijven trekken en de deur uit te stappen, op weg naar nieuwe loopuitdagingen.

 

Ik kan me voorstellen dat onderstaand verslag, dat ik een paar dagen na mijn 1ste marathon schreef, niet direct op alle fronten enthousiasmerend werkt. Maar ik zou iedereen die met het idee van het lopen van een marathon speelt, willen aanraden om dit toch vooral te gaan doen! Maar blijf realistisch en eis niet direct te veel van jezelf. Het lopen moet geen last worden maar vooral ook een ontdekkingstocht zijn.

 

“Het is nu dinsdag, 2 dagen na de 4 uur en bijna 10 minuten hardlopen. Mijn lichaam voelt nog als een stuk roestig ijzer. Mijn schouders en nek gespannen, af en toe last van een soort lichtheid/ pijnachtig in mijn hoofd. Mijn hartslag schiet bij de minste of geringste inspanning richting de 100, voor mijn gevoel. In ieder geval schiet mijn ademhalingsfrequentie direct omhoog bij inspanning en begin ik te hijgen alsof de marathon nog niet afgelopen is. Misschien is het dat het ook wel, mijn lichaam is zo van slag gebracht dat het meteen denkt dat er hardgelopen moet worden. In ieder geval zal het herstel me nog wel een paar dagen, misschien wel weken kosten.

 

Want mijn benen zijn er natuurlijk zeker zo slecht aan toe. Mijn bovenbenen, knieën, kuiten en ook de wreef van mijn linkervoet vragen om aandacht bij iedere beweging. Rennen heb ik nog maar niet geprobeerd, daar wil ik me morgen voor het eerst maar weer aan wagen.

 

Toch valt het marathon avontuur me alleszins mee. Als ik zie hoe makkelijk ik het eten en drinken kon verteren, hoe weinig last ik heb gehad van schuurplekken (het is nu enkel wat rood in mijn liezen en 2 kleine streepjes in mijn oksels) of hoe ongeschonden mijn voeten zijn (geen blaren, bulten of iets dergelijks). Nee een succes was het zeker. Conditioneel was ik in topvorm, enkel mijn benen zijn nog niet gehard genoeg om zoveel kilometers goed te verteren.

 

Typerend aan mijn toestand nu is dat ik ook mentaal wel van de kaart ben. Ik heb moeite me te concentreren, ga van het een naar het ander en vergeet soms direct waar ik mee bezig was. Het gezegde dat ik‘van voren niet weet dat ik ook van achteren leef’ is goed op mij van toepassing…”

 

Het herstel verliep onverwacht goed en na een maand deed ik alweer vol enthousiasme mee aan een geweldige en voor mij nieuwe loopuitdaging: De Socialrun. Hierover meer in een volgend blog. Want de ervaringen van een estafetteloop over meer dan 555 kilometer ter ondersteuning van projecten van mensen met een psychiatrische achtergrond kan en wil ik hier niet in één regel benoemen.

 

Maar om terug te komen op het lopen van mijn eerste marathon, zou ik niet onbenoemd willen laten hoezeer ik onderweg gesteund en gesterkt ben door de mensen langs de kant. Al mijn supporters en mijn 3 estafetteteams die gezamenlijk ook een marathon hebben volbracht waren geweldig. Naar mate de afstand vorderde, de vermoeidheid toenam en mijn hoofd steeds minder een rol ging spelen, kon ik hun stemmen in mijn hart alleen maar harder horen schreeuwen.

 

Volgende week zal ik proberen om een tweede marathon te volbrengen. De landelijkheid en de kleinschalige gezelligheid van de Rivierenlandmarathon zullen dan plaats maken voor een groots en massaal spektakel tijdens de Marathon van Rotterdam. Een marathon met een grote geschiedenis en een snel parcours. Wie weet kan ik daar mijn toptijd van 4:09:13 verbeteren.

25 January 2014

City Pier City loop – zondag 9 maart

City Pier City loop - zondag 9 maart

 

Locatie: Den Haag, stad

Afstanden: 5 km., 10 km. en halve marathon

Aantal deelnemers: +/- 40.000

 

Dankzij het prachtige weer, oogde het start- en finishterrein op het malieveld afgelopen zondag als een enthousiast stralend en kleurrijk evenementen terrein. Het had dan ook net zo goed een warme zomerdag in juli kunnen zijn. Zonnebrand, zonnebrillen en korte broeken en looprokjes maakten de 40ste editie van deze CPC loop tot een verhit feest voor zowel lopers als supporters.

Dit in tegenstelling tot vorig jaar, toen ik zelf wel mee liep, maar het voor de supporters toch vooral kou kleumen moet zijn geweest.

 

Na de 5 kilometer die om 11:30 uur van start was gegaan werden de 10 kilometerlopers om 12:30 uur in 2 golven weg geschoten door de wethouder. Na enthousiast uitgeleidde te zijn gedaan door de speaker en de vele supporters is het een feest om eindelijk los te mogen gaan. Door het groote deelnemersveld is het evenwel moeilijk om je eigen tempo te lopen. Het is eerder een meegaan met de stroom dan je eigen race lopen, wat je te doen staat. Om een PR te lopen is het hier dan ook zaak om vooraan in het startvak te staan of direct één van de meelopende hazen op te zoeken die je naar een eindtijd van 50/ 55/ 60/ 65/ 70 minuten kunnen begeleiden.

 

De vele supporters, muzikale ondersteuning van enkele (drum)bands en goed afgescheiden looproute maken het parcours tot een wervelend en energiek loopspektakel. Vooral het parcours van de halve marathon kan, met de gang over de vernieuwde boulevard langs het strand wel als een attractief maar ook zwaar (wind) hoogtepunt van het parcours worden beschouwd. Dankzij de compacte opzet van de verschillende parcours is het voor supporters gemakkelijk om de lopers gedurende de race op meerdere punten te volgen en aan te moedigen. Al kan het terugvinden van je eigen loper(s) tussen de duizenden anderen als een uitdaging op zich worden beschouwd. Laat staan je de mogelijkheid hebt om ze direct na de finish eens goed in de armen te sluiten en te feliciteren met hun geweldige prestatie…

 

Al met al een evenement voor lopers die houden van een grootse, gezellige ambiance of een gerenomeerd hardloopevenement met internationale uitstraling op hun erelijst willen hebben.